Χολολιθίαση

Τι είναι

Η χολολιθίαση είναι η παρουσία λίθων (πέτρες) στην χοληδόχο κύστη και είναι μια από τις πιο συχνές παθήσεις των χοληφόρων. Η γενεσιουργός αιτία των λίθων είναι η διαταραχή της ορθής λειτουργίας (ομοιοστασίας) της χοληδόχου κύστης, εντός της οποίας, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, αρχίζει η καθίζηση της χολής και ο σχηματισμός τελικών των λίθων.

Η παρουσία των λίθων μπορεί να είναι ασυμπτωματική. Ωστόσο, σε ένα σημαντικό αριθμό ασθενών μπορεί να οδηγήσει σε συμπτώματα που περιλαμβάνουν τον πόνο, ναυτία, έμετος, δυσπεψία, ίκτερο (κίτρινη χροιά του δέρματος) κ.α. Επιπλέον, οι λίθοι εντός της χοληδόχου κύστης μπορεί να μετακινηθούν είτε προς τον κυστικό πόρο, είτε ακόμη και προς το χοληδόχο πόρο (κατάσταση που ονομάζεται χοληδοχολιθίαση) και να προκαλέσουν απόφραξη και στάση. Στην πρώτη περίπτωση, η φλεγμονή που αναπτύσσεται λέγεται οξεία χολοκυστίτιδα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση η κατάσταση είναι πιο σοβαρή και οι επιπλοκές περιλαμβάνουν την ανιούσα οξεία χολαγγειΐτιδα και την παγκρεατίτιδα.

Θεραπεία

Η θεραπεία της χολολιθίασης αποτελεί η χειρουργική αφαίρεση της χοληδόχου κύστης, διότι η αφαίρεση μόνο των λίθων (όπως για παράδειγμα γίνεται σε περίπτωση λίθων στο νεφρό) δεν είναι επαρκής, καθώς όπως αναφέρθηκε πιο πάνω η γενεσιουργός αιτία είναι η διαταραγμένη λειτουργία της χοληδόχου κύστης η οποία θα είναι πάντα λιθογόνος. Σε περίπτωση που εκτός από την παρουσία λίθων στη χοληδόχο κύστη, υπάρχουν και λίθοι στον χοληδόχο πόρο, τότε η θεραπεία περιλαμβάνει τόσο την εκτομή της χοληδόχου κύστης, όσο και την αφαίρεση των λίθων από το χοληδόχο πόρο είτε ενδοσκοπικά (με ERCP-ενδοσκοπική ανάστροφη χολάγγειο-παγκρεατογραφία και σφιγκτηροτομή) είτε χειρουργικά στον ίδιο χρόνο με την χολοκυστεκτομή.

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος αφαίρεσης της χοληδόχου κύστης είναι λαπαροσκοπικά. Ωστόσο, η χολοκυστεκτομή μπορεί να γίνει επίσης με τη βοήθεια του ρομπότ καθώς και με παραδοσιακή ανοιχτή προσπέλαση με μεγαλύτερη τομή.

Συχνότερες Παθήσεις των Επινεφριδίων

Ορισμένες παθήσεις των επινεφριδίων απαιτούν χειρουργική παρέμβαση λόγω της επίδρασής τους στην ορμονική ισορροπία και στη γενικότερη υγεία του οργανισμού. Οι πιο συνήθεις περιπτώσεις είναι:

• Σύνδρομο Cushing: Οφείλεται σε καλοήθες αδένωμα των επινεφριδίων που προκαλεί υπερέκκριση κορτιζόλης, οδηγώντας σε σημαντική ορμονική απορρύθμιση.

• Φαιοχρωμοκύττωμα: Πρόκειται για όγκο του μυελού των επινεφριδίων, που εκκρίνει υπερβολικά ποσά αδρεναλίνης. Αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές όπως υπέρταση, έμφραγμα ή ακόμα και εγκεφαλικό επεισόδιο. Επίσης σε ένα ποσοστό κοντά στο 10% μπορεί να είναι κακοήθης (καρκίνος).

• Παραγαγγλίωμα: Σπάνιοι όγκοι του συμπαθητικού νευρικού συστήματος που εμφανίζονται σε διάφορα σημεία του σώματος, συνήθως κοντά στα επινεφρίδια.

• Καρκίνος των επινεφριδίων: Αν και είναι σπάνιος, είναι ιδιαίτερα επιθετικός και μπορεί να δώσει γρήγορα μεταστάσεις. Τυπικά, συνοδεύεται από υπερέκκριση κορτιζόλης και έντονο πόνο στην πλάτη ή στα πλευρά.

• Μεταστάσεις από άλλα νεοπλάσματα: Τα επινεφρίδια, λόγω της έντονης αιμάτωσης τους, αποτελούν συχνή θέση για δευτερογενείς όγκους, κυρίως από τον πνεύμονα ή τον μαστό.

Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι μια ιδιαίτερα επιθετική μορφή κακοήθειας, που συχνά διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο λόγω της ήπιας ή ασαφούς συμπτωματολογίας του. Τα κυστικά νεοπλάσματα παγκρέατος είναι βλάβες που εντοπίζονται συχνά τυχαία σε απεικονιστικούς ελέγχους και απαιτούν εξατομικευμένη παρακολούθηση ή και χειρουργική αφαίρεση, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Η οξεία παγκρεατίτιδα εκδηλώνεται απότομα και μπορεί να οφείλεται σε λιθίαση της χοληδόχου κύστης ή υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, ενώ η χρόνια παγκρεατίτιδα συνδέεται με μακροχρόνια φλεγμονή και προοδευτική βλάβη του παγκρεατικού ιστού. Η έγκαιρη διάγνωση και η εξατομικευμένη αντιμετώπιση από εξειδικευμένη ιατρική ομάδα είναι καθοριστική για την αποτελεσματική διαχείριση των παθήσεων του παγκρέατος και την πρόληψη σοβαρών επιπλοκών.

Η χειρουργική θεραπεία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την αντιμετώπιση πολλών παθήσεων του παγκρέατος, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για καλοήθεις ή κακοήθεις όγκους που εντοπίζονται έγκαιρα και μπορούν να αφαιρεθούν. Κύριες επεμβάσεις στο πάγκρεας είναι η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή (γνωστή και ως επέμβαση Whipple) και η περιφερική παγκρεατεκτομή, οι οποίες επιλέγονται ανάλογα με την εντόπιση της βλάβης στο όργανο.

Η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή εφαρμόζεται κυρίως όταν ο όγκος ή η πάθηση εντοπίζεται στην κεφαλή του παγκρέατος. Περιλαμβάνει την αφαίρεση της κεφαλής του παγκρέατος, του δωδεκαδακτύλου, μέρους του χοληδόχου πόρου και συχνά του στομάχου.

Η περιφερική παγκρεατεκτομή από την άλλη, αφορά την αφαίρεση του σώματος και της ουράς του παγκρέατος και εφαρμόζεται κυρίως σε κυστικά νεοπλάσματα ή όγκους που εντοπίζονται σε αυτή την ανατομική περιοχή. Ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να διατηρηθεί ή να αφαιρεθεί ο σπλήνας.

Πρόκειται για σύνθετες επεμβάσεις υψηλής εξειδίκευσης, που μπορεί να πραγματοποιηθεί με ανοικτό χειρουργείο ή με ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, όπως η λαπαροσκοπική και η ρομποτική χειρουργική, οι οποίες μειώνουν σημαντικά τον μετεγχειρητικό πόνο και τον χρόνο ανάρρωσης. Η επιλογή της κατάλληλης επέμβασης γίνεται βάσει του τύπου, της εντόπισης και της επιθετικότητας της βλάβης, καθώς και της γενικής κατάστασης του ασθενούς. Η χειρουργική προσέγγιση οφείλει να είναι εξατομικευμένη και να πραγματοποιείται από εξειδικευμένες ομάδες με εμπειρία στις παθήσεις του παγκρέατος.

Γαστρίτιδα

Η γαστρίτιδα αποτελεί μια από τις πιο κοινές φλεγμονώδεις καταστάσεις του στομάχου, που επηρεάζει τον βλεννογόνο του. Η φλεγμονή αυτή μπορεί να είναι αποτέλεσμα λοίμωξης με Helicobacter pylori, παρατεταμένης χρήση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (Salospir, Mesulid, Algofren, Voltaren κ.α.), υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, έντονου στρες ή παρατεταμένου εμέτου.

Τα κύρια συμπτώματα περιλαμβάνουν κοιλιακό πόνο, ναυτία, εμετό, δυσπεψία, απώλεια όρεξης και σε κάποιες περιπτώσεις σκούρα κόπρανα. Όταν η φλεγμονή παραμείνει χωρίς θεραπεία, υπάρχει κίνδυνος για σοβαρότερες καταστάσεις, όπως έλκη ή ακόμη και καρκίνος. Η διάγνωση γίνεται με εξετάσεις αίματος, κοπράνων και γαστροσκόπηση με πιθανή λήψη βιοψίας.

Η θεραπεία εξαρτάται από την αιτία και μπορεί να περιλαμβάνει αντιβιοτικά, αλλαγή της υπάρχουσας φαρμακευτικής αγωγής, διατροφικές παρεμβάσεις, φάρμακα που μειώνουν την έκκριση του υδροχλωρικού οξέος και φάρμακα που ενισχύουν το βλεννογόνου του στομάχου.

Πεπτικό έλκος

Τα πεπτικά έλκη είναι βλάβες στον βλεννογόνο του στομάχου ή του δωδεκαδακτύλου. Συχνότερη αιτία είναι το Helicobacter pylori, σε συνδυασμό με τη χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων όπως η ασπιρίνη και η ιβουπροφαίνη.

Οι ασθενείς παρουσιάζουν συχνά άλγος στην κοιλιά, δυσφορία, φούσκωμα ή ακόμη και αιμορραγία. Η θεραπεία στις μέρες μας είναι κατά κύριο λόγο φαρμακευτική και προσαρμόζεται ανάλογα με την αιτία και τη βαρύτητα των συμπτωμάτων, με τη γενική πρόγνωση να είναι θετική στις περισσότερες περιπτώσεις. Εντούτοις, οι επιπλοκές του πεπτικού έλκους (αιμορραγία, διάτρηση, στένωση, καρκίνος) συχνά αποτελούν αίτιο για χειρουργική παρέμβαση.

Γαστρορραγία

Η γαστρορραγία αφορά αιμορραγία από το ανώτερο πεπτικό σύστημα, συνήθως από το στομάχι ή το δωδεκαδάκτυλο. Πρόκειται για κατάσταση που χρήζει άμεσης ιατρικής παρέμβασης, καθώς μπορεί να προκαλέσει σοβαρή απώλεια αίματος. Κύριες αιτίες είναι τα πεπτικά έλκη, η διαβρωτική γαστρίτιδα, νεοπλασίες, αγγειακές δυσπλασίες ή βλάβες σχετιζόμενες με έντονο στρες. Η αιματέμεση και τα μέλαινα κόπρανα είναι τυπικά σημεία. Η διάγνωση γίνεται με γαστροσκόπηση, που επιτρέπει και την άμεση αιμοστατική παρέμβαση στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Ωστόσο, όταν η ενδοσκοπική θεραπεία αποτύχει τότε η χειρουργική παρέμβαση αποτελεί συνήθως την θεραπεία εκλογής.

Σύνδρομο Zollinger-Ellison

Πρόκειται για μια σπάνια πάθηση, που χαρακτηρίζεται από υπερβολική παραγωγή γαστρίνης που οδηγεί σε υπερέκκριση υδροχλωρικού οξέος, εξαιτίας όγκων που ονομάζονται γαστρινώματα και εντοπίζονται συχνά στο πάγκρεας ή το δωδεκαδάκτυλο. Η υπερπαραγωγή υδροχλωρικού οξέος οδηγεί σε επίμονα και πολλαπλά πεπτικά έλκη, τα οποία είναι δύσκολο να ανταποκριθούν στη συνήθη θεραπεία. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν διάρροια, έμετο, ναυτία και κοιλιακά άλγη. Η διάγνωση γίνεται με ειδικές εξετάσεις αίματος και απεικονιστικές μεθόδους. Η θεραπεία περιλαμβάνει φάρμακα για μείωση της έκκρισης οξέος και, σε κάποιες περιπτώσεις, χειρουργική αφαίρεση των όγκων.

Καλοήθεις όγκοι στομάχου

Οι μη κακοήθεις όγκοι του στομάχου αναπτύσσονται από διαφορετικούς κυτταρικούς τύπους και περιλαμβάνουν πολύποδες, λειομυώματα και νευροενδοκρινείς όγκους. Παρόλο που δεν είναι κακοήθεις, μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα όπως αιμορραγία, πίεση ή απόφραξη. Η διάγνωση πραγματοποιείται συνήθως μέσω γαστροσκόπησης με βιοψία. Η αντιμετώπισή τους εξαρτάται από τον τύπο, το μέγεθος και τη θέση. Πολλές φορές αφαιρούνται ενδοσκοπικά, ενώ σε άλλες περιπτώσεις απαιτείται χειρουργική επέμβαση, συχνά με ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές όπως η λαπαροσκοπική ή ρομποτική χειρουργική.

Στρωματικοί όγκοι στομάχου

Οι γαστρεντερικοί στρωματικοί όγκοι, γνωστοί και με τον αγγλικό όρο GISTs (Gastrointestinal Stromal Tumors), αποτελούν σπάνια σαρκώματα που προέρχονται από τον μαλακό ιστό και μπορούν να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σημείο του πεπτικού σωλήνα, με συχνότερη εντόπιση στο στομάχι και στο λεπτό έντερο. Η προέλευσή τους αποδίδεται σε μεταλλάξεις συγκεκριμένων γονιδίων που επηρεάζουν νευρικά κύτταρα υπεύθυνα για τον έλεγχο της κινητικότητας και άλλων λειτουργιών του πεπτικού συστήματος. Στην πρώιμη φάση, όταν το μέγεθος των όγκων δεν ξεπερνά τα 2 εκατοστά, οι γαστρεντερικοί στρωματικοί όγκοι θεωρούνται καλοήθεις και είναι συχνά ασυμπτωματικοί. Αν όμως δεν εντοπιστούν έγκαιρα, υπάρχει πιθανότητα να αυξηθούν σε μέγεθος και να αποκτήσουν κακοήθη χαρακτηριστικά. Οι όγκοι αυτοί εμφανίζονται συνηθέστερα σε άτομα ηλικίας 50 έως 70 ετών, ενώ είναι εξαιρετικά σπάνιοι σε ηλικίες κάτω των 40 ετών. Οι γαστρεντερικοί στρωματικοί όγκοι μπορεί να παραμείνουν ασυμπτωματικοί στα αρχικά στάδια, ωστόσο, όταν προκαλούν συμπτώματα, το πιο συχνό είναι η αιμορραγία, η οποία εκδηλώνεται με αίμα στα κόπρανα ή στον εμετό. Η συνεχής ή απότομη απώλεια αίματος μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία, ενώ άλλες ενδείξεις περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, ναυτία, έμετο, μειωμένη όρεξη, ακούσια απώλεια βάρους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, δυσκολία στην κατάποση – κυρίως όταν ο όγκος εντοπίζεται κοντά στην είσοδο του στομάχου. Η εμφάνιση αυτών των συμπτωμάτων απαιτεί έγκαιρη ιατρική εκτίμηση για τη διάγνωση και αντιμετώπιση της πάθησης. Η διάγνωση των γαστρεντερικών στρωματικών όγκων βασίζεται σε ένα συνδυασμό εξειδικευμένων εξετάσεων που επιτρέπουν τον εντοπισμό και την αξιολόγηση του όγκου. Συνήθως περιλαμβάνει αξονική τομογραφία για την απεικόνιση του όγκου και τον έλεγχο τυχόν μεταστάσεων, ενδοσκόπηση ανώτερου πεπτικού για την άμεση οπτική παρατήρηση του στομάχου και του άνω τμήματος του λεπτού εντέρου, καθώς και ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα, το οποίο παρέχει λεπτομερείς εικόνες του όγκου και καθοδηγεί τη λήψη δείγματος. Η τελική διάγνωση επιβεβαιώνεται με βιοψία μέσω λεπτής βελόνας, κατά την οποία λαμβάνεται ιστός από τον όγκο για ιστολογική και ανοσοϊστοχημική ανάλυση. Όταν οι γαστρεντερικοί στρωματικοί όγκοι είναι μεγάλου μεγέθους ή προκαλούν συμπτώματα, απαιτείται χειρουργική αφαίρεση τους μαζί με ένα τμήμα του στομάχου, μέσω μιας επέμβασης που ονομάζεται γαστρεκτομή και πιθανώς συμπληρωματική χημειοθεραπεία. Η γαστρεκτομή μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με την παραδοσιακή ανοικτή μέθοδο είτε με ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, όπως η λαπαροσκοπική ή η πιο εξελιγμένη ρομποτική χειρουργική.

Καρκίνος στομάχου

Ο γαστρικός καρκίνος είναι μια κακοήθεια που προσβάλλει τον βλεννογόνο του στομάχου, με πιο συχνή μορφή το αδενοκαρκίνωμα. Το αδενοκαρκίνωμα είναι ο πιο κοινός τύπος καρκίνου του στομάχου αλλά όχι ο μοναδικός. Υπάρχουν άλλοι, σπανιότεροι τύποι καρκίνου του στομάχου και η θεραπεία και η πρόγνωσή τους διαφέρουν από τα αδενοκαρκινώματα (γαστρικά λεμφώματα, νευροενδοκρινείς όγκοι). Η εμφάνισή του σχετίζεται με λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (H. Pylori), διατροφή πλούσια σε αλάτι ή επεξεργασμένα τρόφιμα, γενετικούς παράγοντες και περιβαλλοντικούς κινδύνους (κάπνισμα, αλκοόλ). Στα αρχικά στάδια, ο καρκίνος του στομάχου συχνά δεν προκαλεί εμφανή συμπτώματα, γεγονός που μπορεί να καθυστερήσει τη διάγνωσή του. Καθώς εξελίσσεται, μπορεί να προκαλέσει πόνο ή αίσθημα καύσου στην κοιλιά, δυσπεψία, αίσθημα πληρότητας ακόμη και μετά από μικρά γεύματα, ναυτία, έμετο, απώλεια όρεξης και βάρους, πρήξιμο της κοιλιάς, ανεξήγητη κόπωση ή αδυναμία. Σε προχωρημένα στάδια, μπορεί επίσης να εμφανιστεί αίμα στον εμετό ή μαύρα κόπρανα, ενδείξεις πιθανής γαστρικής αιμορραγίας. Η διάγνωση του καρκίνου του στομάχου βασίζεται σε έναν συνδυασμό προηγμένων εξετάσεων που βοηθούν στον εντοπισμό της νόσου και τον προσδιορισμό της έκτασής της. Περιλαμβάνει την Εξέταση Κοπράνων για Αίμα (FOBT), την ενδοσκόπηση ανώτερου πεπτικού για την άμεση παρατήρηση και λήψη δείγματος από ύποπτες βλάβες, καθώς και ακτινογραφίες του πεπτικού. Εξετάζεται επίσης η παρουσία του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού, που συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου. Η βιοψία ιστού είναι καθοριστική για την επιβεβαίωση της διάγνωσης. Επιπλέον, το ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα, η αξονική τομογραφία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET) χρησιμοποιούνται για τη σταδιοποίηση του καρκίνου και τον σχεδιασμό της κατάλληλης θεραπείας. Η θεραπεία του καρκίνου του στομάχου βασίζεται κυρίως στη χειρουργική επέμβαση γαστρεκτομής, η οποία μπορεί να είναι υφολική (αφαίρεση τμήματος του στομάχου) ή ολική (αφαίρεση ολόκληρου του στομάχου), ανάλογα με τον τύπο, το μέγεθος και τη θέση του όγκου. Η επέμβαση περιλαμβάνει επίσης την αφαίρεση γειτονικών λεμφαδένων για την πλήρη εκρίζωση των καρκινικών κυττάρων. Σήμερα, η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική – είτε λαπαροσκοπικά είτε με ρομποτική υποβοήθηση – προτείνεται διεθνώς ως η καταλληλότερη μέθοδος, ιδιαίτερα σε πρώιμα στάδια της νόσου, καθώς προσφέρει μικρότερη επιβάρυνση για τον ασθενή και ταχύτερη ανάρρωση. Πέρα από τη χειρουργική, η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει και άλλες μεθόδους όπως ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία, στοχευμένες θεραπείες και βιολογική θεραπεία, ανάλογα με την περίπτωση.

Αιτίες

Ο υπερπαραθυρεοειδισμός είναι μια διαταραχή κατά την οποία οι παραθυρεοειδείς αδένες παράγουν υπερβολική ποσότητα παραθορμόνης. Αυτό έχει ως συνέπεια την αύξηση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα (υπερασβεστιαιμία).

Στην περίπτωση του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, το πρόβλημα εντοπίζεται απευθείας στους ίδιους τους αδένες. Οι πιο συχνοί λόγοι εμφάνισής του περιλαμβάνουν:

• Αδένωμα σε έναν παραθυρεοειδή (περίπου 80% των περιπτώσεων),

• Πολλαπλά αδενώματα (5-10%),

• Γενικευμένη υπερπλασία και των τεσσάρων αδένων (~5%),

• Κακοήθεια (καρκίνος) του παραθυρεοειδούς (1%).

Συμπτώματα

Ο υπερπαραθυρεοειδισμός μπορεί να εκδηλωθεί με μια ευρεία γκάμα συμπτωμάτων, τα οποία συχνά είναι ασαφή και αυτό τον κάνει να μοιάζει ως μια «ασυμπτωματική» πάθηση στα πρώιμα στάδια του, ενώ σε προχωρημένες καταστάσεις εμφανίζονται τα συμπτώματα του «κλασικού» υπερπαραθυρεοειδισμού. Έτσι, οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν κόπωση, μυϊκή αδυναμία, δυσκολία συγκέντρωσης, καταθλιπτική διάθεση ή ευερεθιστότητα, ενώ συχνά παρατηρούνται και άτυποι πόνοι στην κοιλιά. Εξαιτίας της ποικιλομορφίας των συμπτωμάτων, η διάγνωση καθυστερεί πολλές φορές, γι’ αυτό και η σωστή κλινική αξιολόγηση είναι κρίσιμη.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί ότι είναι πλέον επιβεβαιωμένο από την διεθνή βιβλιογραφία πως η ποιότητα ζωής των ασθενών με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό είναι σημαντικά βεβαρυμμένη. Δηλαδή, οι ασθενείς αυτοί έχουν μια αρνητικά επηρεασμένη καθημερινότητα, που αν και είναι δύσκολο να προσδιοριστεί ακριβώς τι είναι αυτό που φταίει και τους κάνει να νιώθουν άσχημα, εντούτοις η συνολική αίσθηση είναι ότι κάτι δεν πάει καλά. Με το ζήτημα αυτό έχω ασχοληθεί εκτενώς κατά τη διάρκεια της εκπόνησης της διδακτορικής μου διατριβής με τίτλο: «Η επίδραση της παραθυρεοειδεκτομής στην ποιότητα ζωής ασθενών που πάσχουν από πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό λόγω μονήρους αδενώματος παραθυρεοειδούς αδένα», Θεσσαλονίκη, 2022, όπου απέδειξα πως η ποιότητα ζωής των ασθενών βελτιώνεται σημαντικά προς το καλύτερο, όταν το αίτιο του υπερπαραθυρεοειδισμού, που πιο συχνά είναι το αδένωμα του παραθυρεοειδή αδένα, διορθωθεί με χειρουργική αφαίρεση του πάσχοντα αδένα. Τα αποτελέσματα της διδακτορικής μου διατριβής, για τα οποία έχω λάβει βραβείο κατά τη διάρκεια του 15^ου Πανελλήνιου Συνέδριου Χειρουργικής Ενδοκρινών Αδένων, υπήρξαν πρωτοποριακά τον καιρό της δημοσίευσης τους, έχουν δημοσιευτεί στην Αγγλική γλώσσα σε έγκριτα διεθνή ιατρικά περιοδικά με μεγάλη απήχηση και αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε απόλυτη ταύτιση με τα σύγχρονα δεδομένα της διεθνούς βιβλιογραφίας, με αποτέλεσμα να γίνεται λόγος στα διεθνή συνέδρια χειρουργικής ενδοκρινών αδένων για την αναγκαιότητα να αποτελέσει ένδειξη για χειρουργείο η επηρεασμένη ποιότητα ζωής των ασθενών με πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, ακόμη και αν δεν υπάρχουν άλλα συμπτώματα.

Σε προχωρημένες περιπτώσεις όπου πλέον ο υπερπαραθυρεοειδισμός εμφανίζεται πλέον με την «κλασική» του μορφή, τότε τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κατά βάση συμπτώματα από το ουροποιητικό σύστημα, κυρίως με τη μορφή νεφρολιθίασης (πέτρες στα νεφρά) ή χειρότερα νεφρασβέστωσης και από το μυοσκελετικό σύστημα όπως μείωση οστικής πυκνότητας και οστεοπόρωση, παθολογικά αυτόματα κατάγματα και φαιοί όγκοι. Επιπλέον, μπορεί να ανακύψουν γαστρεντερικά ενοχλήματα όπως ναυτία, δυσπεψία ή έλκη, καρδιαγγειακές διαταραχές, όπως υπέρταση, αρρυθμίες, επασβέστωση καρδιακών βαλβίδων καθώς και διαταραχές στον ύπνο ή σοβαρές ψυχικές διαταραχές.